Hiçbir şey hakkında hiçbir şey bilmeyen adam..

Uzun bir aradan sonra ..

cihanakinci — Fri, 01 Oct 2010 19:31:09 +0000

Evet , bugün itibariyle sıcakların da azalmasını fırsat bilip bir şeyler karaliyim istedim.Uzun zamandır üşüyerek uyanmamıstım.Gerçekten üşemeyi özlemişim.Dilerseniz geçen sezon neler yazmışım hep beraber okuyalım…

Hiçbir şey hakkında hiçbir şey bilmeyen adam’da geçen sezon….(burada daha önce yazdığım yazılara bakmanız gerekiyor)
….
…..
ve şimdi yeni sezon…

Bu ‘Smallville’ vari girişten sonra gelelim yaza damgasını vuran olaylara..
En önemli olay demet akalın’ın evlenmesi oldu heralde.Şaka lan şaka banane demet akalından.Evlendi mi evlenmedi mi onu bile bilmiyorum.Evlenmek demişken, yakın zamanda etrafımda yaşıtım bir sürü insan evlendi.Kimisi nişanlandı , kimisi sözlendi.Yaşlanıyormuyum ne ..

Konudan konuya atlıyormuş gibi olmayayım ama Lost dizisini takip edenler bilecektir.Çok sıkı takipçisi olmayanlar da duymuşlardır ; Lost bitti.Kimisini tatmin etti , kimisini etmedi ama şu bir gerçek ki Aşk-ı Memnu kadar Türkiye’ye damga vurmayı başaramadı.Burada da Kıvanç Tatlıtuğ’un meslek olarak oyunculuğu seçmesinin çok büyük etkisi olduğunu düşünüyorum.

Ufak bir giriş yaptım gerisi gelecek …

Yakında….

Bir efsanenin doğuşu..

cihanakinci — Wed, 17 Feb 2010 15:33:49 +0000

Karısı ve 2 çocuğuyla çok mutlu bir evliliği olan Metin özel bir şirkette çalışıyordu.Beşiktaş’ta 3 oda 1 salon olan evinden her gün motorla Üsküdar’daki iş yerine gider gelirdi.Sıradan bir hayatı vardı.Evden işe işten eve.Boş zamanlarını genellikle ailesiyle geçirirdi.Bazen arkadaşlarıyla üç beş tek atmak için dışarı çıkardı.

Rutin ama mutlu bir hayatı olan Metin o gün iş yerinden çıkarken bir çığır açacağından habersizdi.Yıllar yılı sürecek bir furya yaratacağını bilse belki de o gün iş yerinden hiç çıkmazdı.Pazar günleri çalışmak Metin için artık sıradan bir şey olmuştu.Fazladan mesai yaptığı bu pazar günleri sayesinde ekstradan para kazanıyordu.Tabi bu durum bazen karısı Suna’yı rahatsız etmiyor değildi ama bu ekstra paralara ihtiyacları vardı çünkü yakın zamanda yaşanan ekonomik kriz onları da vurmuştu.O yüzden de Suna bunu elinden geldiğince sineye çekiyordu.Metin her zamanki saatte iş yerinden çıktı ve motorlara doğru yürümeye başladı.Tam akbilini basıp turnikelerden motora bineceği sırada omzunda bir el fark etti.Arkasını döndüğünde bu elin sahibinin en yakın aile dostları Necdet olduğunu gördü.Kısa bir merhabalaşmanın ardından motora bindiler ve koyu bir sohbete koyuldular.Necdet ‘Suna nasıl,çocuklar ne alemde’ diye sordu.Metin ‘İyi hepsi , şu sıralar işler çok yoğun çok sık göremiyorum.Şimdi de iş yerinden çıktım.Suna sahilde bekliyor.Nedense bugün öyle karşılamak istemiş beni.Nerden estiyse artık’ dedi.Necdet’in suratında garip bir tebessüm oluştu.’Oğlum bugün sizin evlilik yıldönümünüz değil mi ? Ben mi yanlış biliyorum yoksa?’ diye sorduğunda Metin’in başından aşşağıya kaynar sular döküldü.O kadar işin gücün , pazar mesailerinin arasında evlilik yıl dönümlerini unutmuştu.Şimdi karısı onu sahilde muhtemelen elinde süpriz bir hediyeyle bekliyordu.Ama Metin ona hiçbir şey almamıştı ve bu saatten sonra da alması çok zordu.Hem pazar günü açık yer bulamazdı hemde bulsa bile Sunayla sahilde buluşacağı için ona çaktırmadan alması imkansızdı.Suna’nın en toleransı olmadığı şeydi bugünün unutlması.Herşeyi kabul edebilirdi ama evlilik yıldönümleri onun için çok özeldi ve bunun unutulmasını kesinlikle kaldıramazdı.Bunu Metin de çok iyi biliyordu.Necdet , Metin’in yüz ifadesinden bugünü unuttuğunu farketti ve ‘Ne yapacaksın’ diye sordu.Metin , üzerinde gitmekte olduğu motor beşiktaş sahiline biraz daha yaklaşmaktayken yapacak bir şeyi olmadığını biliyordu.Necdet’e döndü ve ‘Yapıcak bir şey yok.Keşke hediye alabileceğim bir yer olsaydı bu saatte açık.Herhangi bir hediye.Basit , ucuz , saçma …Hiç farketmez.Herhangi bir şey.Şuan sahilde dünyanın en saçma şeyi satılıyor olsa alırdım inan!’ dedi.

Metin ve Necdet arasında bu konuşmalar geçerken onları dinleyen birinin varlığını farketmediler.O kişi karaborsacı Rüstem Vezirbeyoğulları’ndan başkası değildi.Herkes ona Rüso derdi.Bu konuşmaları duyan Rüso düşündü.’Demek dünyanın en saçma şeyi satılıyor olsa bile alırdın ha!’

Ondan sonraki gün Rüso , Beşiktaş ve Üsküdar sahillerinde , kafaya takılan rengarenk ışık veren tokalar,şallar,minik pompasına bastığında sıçrayan tavşanlar,anahtarını çevirince yuvarlak çizerek dönen oyuncak civcivler vs vs satmaya başladı.Ve bu günden sonra bu furya durmadı.Daha da saçma oyuncaklar , takılar , rüzgara dayanamayan şemsiyeler , birbirinden lüzümsuz ve gereksiz aksesuarlar Beşiktaş ve Üsküdar sahillerinde motorların insanları indirdiği yerlerin yakınlarında satılmaya devam etti.

İşte bir efsane böyle doğdu.Zaman zaman herkesin kendi kendine ‘Ulan bunları kim alır ya , niye satıyolar bunları’ diye sorduğu bu eşyalar bu şekilde satmaya başlandı.

Peki Metinle Sunaya ne oldu ? Metin motordan indikten hemen sonra Beşiktaş sahilindeki çingene teyzenin tekinden çiçek aldı ve Sunaya verdi.Hiç sorun yaşanmadı.

Başarı Nedir ?

cihanakinci — Sun, 03 Jan 2010 12:07:25 +0000

4 yaşında…………………………………………………………Altını ıslatmamaktır.
12 yaşında………………………………………………………..Arkadaşlara sahip olabilmektir.
20 yaşında……………………………………………………….Cinselliğini yaşayabilmektir.
35 yaşında………………………………………………………..Para kazanabilmektir.
60 yaşında………………………………………………………..Cinselliğini yaşayabilmektir.
70 yaşında………………………………………………………..Arkadaşlara sahip olabilmektir.
80 yaşında………………………………………………………..Altını ıslatmamaktır.

Alıntı

Problem yok umarım ?

cihanakinci — Wed, 16 Dec 2009 22:22:10 +0000

Saçlarım dökülmeye başladığında endişelenmedim.Çünkü tekrar çıkacaklarını düşünüyordum.Neden mi ? Hemen açıklayayım.Eskiden beridir süregelen ‘Sakın beyaz saçlarını kopartma daha çok beyazın çıkar’ lafını hepimiz duymuşuzdur.Bende çocukluktan beri duyduğum bu lafın akabinde basit bir mantık kurdum.’Beyaz saçları kopardığında daha çok beyaz çıkarsa , siyah saçlarımı kopardığım zamanda da daha çok siyah saç çıkar’ diye düşündüm ve buna inandım.Saçlarım dökülmeye başladığında ‘Şu saçlarımı koparayım da daha çok çıksın hadi bakalım’ diyerek kopardım ve gerisinin gelmediğini gördüm.Büyük bir hayal kırıklığı ve üzüntü yaşadım.Herşey yalanmış.

Yukardaki yazıyı yazan arkadaşım isminin açıklanmasını istemedi.Kendisinin bu aptallığını hoşgörüyle karşılıyor ve böyle şeyleri bana hep yollamasını temenni ediyorum.

Hisler…

cihanakinci — Fri, 11 Dec 2009 23:55:35 +0000

Bu sefer bir değişiklik yapıyorum .Duygularımı yazıyorum bu kez.Varsayımsal olarak konuşmuyorum.Hayali şeyler söylemiyorum.Metafor yapmıyorum.Sadece ama sadece duygularımı söylüyorum.Çünkü bunu paylaşmak belki de daha kolay atlatmamı sağlayacak.Bilmiyorum.Ama içimden yazmak geçiyor ve bende onu yapıyorum.

Bundan 3 yıl öncesine kadar olduğum kişiyle şuan olduğum kişi arasında o kadar çok fark var ki .Ben bile şaşırıyorum buna bazen.Hiç söyleyeceğimi tahmin etmediğim şeyler söylediğim için, hiç hissedeceğimi tahmin etmediğim şeyler hissettiğim için,hissettirdiğim için gurur duyuyorum kendimle.Birini sevmenin nasıl bir şey olduğunu anladığım için , biri tarafından sevilmenin ne kadar güzel bir duygu olduğunu öğrendiğim için o kadar mutluyum ki.Bunlar bir insanın mutlaka yaşaması , tecrübe etmesi gereken hissiyatlar bana kalırsa.Bunu yaşayan insan şanslıdır.Ben günümü gün ederim ,keyfime bakarım , kimseye bağlanmam diyen insan günün sonunda yatağına yattığında ancak kendini kandırmayı başarırsa mutlu olabilir.

Ben şu an üzgünüm.Bundan daha da doğal bir şey yok heralde.Şuan ki bu kötü halim hep sürecek gibi hissediyorum ama biliyorum ki geçecek .Geçeceğini bilmeme rağmen bunun verdiği üzüntünün üstesinden gelememek kötü.Ama bu üzüntüm geçecek bir şekilde ve içimde iyi şeyler kalacak.Kendime aldığım dersler , kendimle gurur duymamı sağlayacak şeyler , daha iyi bir adam olmanın vediği huzur , yapabileceklerimin sınırsız olduğu… Sadece iyi şeyler.Benim bu üzüntümü geride bırakacak şeyler.Üzgün hissetmek yerine bunları hissettiğim zaman gelecek.Belki yakında gelecek.Belki uzak bir zamanda gelecek.Bir şekilde gelecek.Bunu biliyorum.

11/12/2009 Cihan Akıncı

cihanakinci — Wed, 09 Dec 2009 03:46:50 +0000

View This Poll

Bir asosyalin hikayesi…

cihanakinci — Tue, 08 Dec 2009 18:20:24 +0000

Erdi sabahtan akşama kadar okey oynuyordu Facebook’ta.Artık puanı 15306 olmuştu.Her gören onun bu puanı nasıl yaptığını soruyordu.O da ‘Admin’den aldım hehehe ‘ Çalışın sizin de olur ehuehe’ gibi cevaplar veriyordu asosyal bir insan olduğunu şakaya vurmaya çalışırcasına.Erdi ara sıra kızlarla tanışıyor bu kızları gerek facebook’ta gerekse msn’de ekleyerek onlarla buluşmaya çalışıyordu.Bazen başarılı da oluyor ama buluşmaların sonunda hep aynı senaryo yaşanıyordu.Hiç bir kız ondan hoşlanmıyordu.Artık okeyden başka hiç bir konuda konuşamaz olmuştu.Buluşmalarının ortasında durduk yere ‘Eee en sevdiğin okey taşı hangisi’ ‘Elden 2 okey gelirse dönermisin bitermisin’ gibi sorular sorar olmuştu.Her geçen gün biraz daha bu okey batağına giriyor , arkadaşlarıyla arasına bir ıstaka daha çekiyordu.Bir gün olan oldu Erdi’yi okeyde admin yaptılar.İşte o günden sonra Erdi tam 67 kilo aldı ve 156 kilo oldu.Artık askere gitmekten muaf.

Eeee nerde kalmıştık ?

cihanakinci — Mon, 07 Dec 2009 12:48:41 +0000

Uzun süren yazmama arasından sonra tekrar geri döndüm.Yazar olmadan yazar kitlenmesi yaşamak çok garip bir duyguydu doğrusu.Nasıl desem hani dolmuşta 15 kuruşunuz çıkmazda sırf o yüzden dolmuş şöförüne ‘Abi 15 kuruş yok istersen 50 tl vereyim onu boz.’ dersiniz de adam sizin paranızı bozar ve siz bir hayal kırıklığı yaşarsınız ya.İşte öyleydim bende haftalardır.Arkadaşlar öyledir işte hayat bazen , size sadece dolmuşta yaşayabileceğiniz hayal kırıklığını başka yerlerde yaşatır.(Bu ne lan böyle , bu kadar zamandır yazmayınca insan bi melankolikleşiyor mu ne ?!)
Hangimiz yapmadık ki ‘Sayısal Loto çıksa ne yapardın?’ muhabbetini.Bazılarımız evlerimizde ailemizle , bazılarımız bir arkadaş ortamında , bazılarımız iş yerinde ,bazen hepsinde yaptık.Dünya üzerinde herhalde herkesin hayatında en az bir kere yaptığı sayılı muhabbetlerden biridir diye düşünüyorum.’Abi evle araba alırım direk ben’ de en çok verilen cevap olsa gerek.
İtiraf edin , günün birinde bir mekana gittiniz .Bu kafe tarzı bir yerdi hatta.Arkadaşlarınzla kalabalık bir gruptunuz.Bu grubun arasında sizin de hoşlandığınız kız vardı.Bir anda mekanda çok sevdiğiniz bir türkçe pop şarkısı çaldı.Tam siz ‘Ben bu şarkıyı çok severim ya’ diyip de ritim tutmaya hazırlanırken ortamdaki çoğu insan şarkıyla alay etmeye başladı.Hoşlandığınız kız da dahil.’Böyle şarkı mı olur’ , ‘Abi bunu söyleyen herif tam bir mal’ gibi ve benzeri diyaloglar dönmeye başladı.Sonra sizde kalabalığa uyum sağlamak için çok sevdiğiniz o şarkıyla dalga geçmeye , yerin dibine sokmaya başladınız.İşte o an içinizden bir şey koptu.İnandıklarınızdan ödün verdiniz.Boyundan posundan utan.Püüüü!(Sonunu nasıl bitireceğimi bulamadım ,o yüzden son 2 cümleyi anneanneme yazdırdım)

Mağaza…

cihanakinci — Mon, 23 Nov 2009 19:57:54 +0000

Jim Carrey’nin (bana göre) en iyi filmlerinden biri olan ‘Liar Liar’ı eminim duymuşsunuzdur.Bilmeyenler varsa da kısa bir özet geçeyim.Jim Carrey bu filmde bir günlüğüne sadece doğruları söyleyebiliyor.Yalan kesinlikle söyleyemiyor veya yazamıyor.Dilinden ve kaleminden sadece doğrular dökülebiliyor.

Ben de böyle bir duruma düşsem nasıl olurdu diye düşündüm geçenlerde.Daha doğrusu sadece ben değil herkes öyle olsaydı nasıl olurdu diye düşündüm.Herkes sadece doğruları veya içinden geçenleri söyleyebilseydi nasıl diyaloglar oluşurdu sokaklarda,iş yerlerinde , okullarda,kısacası her yerde…Bundan sonra bu diyalogları zaman zaman’Cihan’dan Acımasız Gerçekler’ başlığı altında yazacağım.Şimdilik 1 tanesi…

Bir alışveriş merkezinde dolaşırken bir gömlek gördüm.Neyse önce bir yemek yiyeyim de sonra gelir bakarım diye erteledim.Yemeğimi yedikten sonra gömleğin satıldığı dükkanı ara ara bir türlü bulamadım.Neyse sonunda dükkanı buldum ve içeri girdim.Girişte beni hoş görünümlü bir satış elemanı karşıladı.’Hoşgeldiniz’ dedi.’Hoşbulduk , 30 dakikadan beri dükkanı bulmaya çalışıyorum.Demin yemeye giderken görmüştüm.Dönüşte kaybettim ya.İşe bak ya’ dedim ve gülümsedim.’Şapşal’ dedi gülümseyerek.’Sanırım benden hoşlandınız , şapşal dediğinize göre gülümseyerek’ dedim.’Yok aslına bakarsanız benim tipim değilsiniz , ben saçlı erkeklerden hoşlanırım.Müşterilere arada böyle kur yapmamız isteniyor da alışveriş yapsınlar diye.O yüzden öyle yaptım.’ dedi.’Aslına bakarsanız saçlarım tam dökülmedi , saçlarım var yani.Amcama çekmişim napayım ailede bir o keldi.Gittim ona çektim.’ dedim.’Neyse ben şu vitrindeki gömleği beğendim.Acaba deneyebilir miyim?’ diye sordum ardından.’Tabi , o manken kadar sizin üstünüze yakışacağını düşünmüyorum ama genede getiriyim.Sonuçta satıyoruz biz sadece gerisi bizi ilgilendirmez.’ dedi ve arkasını dönüp az ilerideki reyondan vitrindeki gömleğin aynısını getirdi.’Bu arada kalçalarınız da çok başarılıymış ya.Gerçekten çok tahrik edici.Söylemeden edemeyeceğim’ dedim gelince.’Teşekkür ederim.Biliyorum.Zaten o yüzden bu pantalonu giyiyorum.Kalçalarımı çok belli ediyor.Erkeklerin bakması ve gözünün üzerinde olması çok hoşuma gidiyor’ dedi ve gömleği denemem için kabine doğru yönlendirdi.Kabinde bir yandan gömleği denerken bir yandan da dışarda bekleyen görevli kıza sordum : ‘ Ne yani şimdi sizinle çıkma şansım hiç mi yok sonuç olarak?’ Kızdan hızlı bir cevap geldi hiç beklemeden: ‘Yatakta nasılsın ?’ ‘Fena sayılmam’ dedim ve kabinden çıktım gömlek üstümde.Aynaya bakar bakmaz gömleğin mankendeki kadar üzerime yakışmadığını farkettim.’Bu bana pek olmadı ya.Sen ne dersin ? ‘ diye sordum kıza.’Hiç oturmadı üstüne.Kollarını sıva bir istersen daha iyi gözükür belki’ dedi.’Kollarımı sıvarsam kolumdaki kıllar çok belirgin duruyor o zaman da hoşuma gitmiyor’ dedim.’Bu gömlek sana göre değil o zaman’ dedi. ‘Evet yaa, bencede bana göre değil.En iyisi evin yolunu tutayım.Zaten acayip kakam geldi’ dedim.’Buluşma olayına ne diyorsun ? Ciddi bir şey olmak zorunda değil ‘ dedim altıma yapmamak için kasarak.’Ya olmaz ya.Zerre tipim değilsin.En ufak bir elektrik alamadım senden.Hani burnun biraz küçük olsa tamam da ..Kusura bakma’ dedi. ‘Neyse önemli değil.Ben altıma sıçacağım az daha burada oyalanırsam’ dedim ve koşarak evin yolunu tuttum.Yolda giderken bir dilenci gördüm.Ben eve doğru koşarken arkamdan bağırıyordu:
‘ULAN ŞEREFSİZ, 2 KURUŞ PARA VERSEN ÖLÜR MÜSÜN PEZEVENK?!’

Ufak ve anlık hayal kırıklıkları..

cihanakinci — Sat, 21 Nov 2009 20:27:35 +0000

Bankada saatlerce sıra bekledikten sonra memurun sizin sıra numaranıza bakmaması..

Bir filmi izlerken , ortalarına doğru o filmi daha önceden izlediğinizi farketmeniz..

Sevgilinizden ayrılmak üzereyken onun sizden ayrılması..

Pazar günü eğlenirken birden yarın okul/iş olduğunu farketmeniz..

Koltukta uzanmış rahatınız yerinde televizyon seyrederken kumandanın bir anda bozulması..

Bir arkadaşınızın size ayarlayacağnı söylediği kızın/erkeğin toplu buluşmaya gelmemesi..

Bir eşyanızı evde unuttuğunuzu apartmandan çıktıktan sonra farketmeniz..